ضمن کسب اجازه از استادم حاج آقا پناهیان که واقعا درسای زیادی رو بمن یاد داد
گلچینی از صحبتای قشنگش رو برا رفقا اینجا گذاشتم تا همیشه با من همسنگر بشن
یا علی(ع)
جواني ضعيف ونهيف ولاغر ورنگ پريده آمد پيشم وگفت:حاج آقا من از اين
دنيا رفتنيم.خبر مرگم رو بهم دادند.
من هم كه بخاطر اينكه خودش موضوع را باز نكرد ازش نپرسيدم كه به
چه علت رفتني هستي؟
جوونه با يه مقدمه اي شروع كرد وموضوع رو اينطور باز كرد:
روزاي اول كه خبر مرگم رو شنيدم خيلي ترسيدم/خيلي دست وپا زدم/
خيلي افسرده شدم بعد از مدتي كه طول كشيد از اين خستگي خسته شدم.
از اين افسردگي افسرده شدم.به خودم گفتم بالاخره چيكار مي خواي بكني؟
مي خواي همينطوري بخوابي تو بستر مرگ.
پس از الان بگو بيان تشييع جنازت ديگه.تو كه نمي توني اوضاع رو
برگردوني،حداقل زندگي معموليت رو بكن مثل بقيه آدما.
ديگه شروع كردم به زندگي ، چند هفته اي است كه زندگي نو رو شروع كردم.
يه وضعيتي براي من پديد اومده:
1- به هر كي محبت مي كنم انتظار ندارم كه بمن جواب بده.
جواب داد يا نداد ديگه برام مهم نيست.
2- ديگه كسي نمي تونه من رو عصباني كنه
3- كينه كسي بدلم نمي آد.
4- پله بشم كسي از من بره بالا ديگه برام فرق نمي كنه.
بخودم مي گم ما كه داريم ميريم،بزار خوش باشه.
5- آدما ديگه برام فرق نمي كن (فقير /ثروتمند/پير،جوان)
به همه بعنوان آدم بودن احترام مي گذارم.
6- تو شادي مردم شاد ميشم
(ماشين عروس كه مي بينم انگار برادرم عروسي كرده خوشحال مي شم)
هر كي رو مي بينم دلشكسته است احساس شريك غم بودن مي كنم،
مي رم دلجوئي كنم.
7- تكبر وغرورم هم ريخته
خلاصه رس ما رو تو قصه مرگه كشيدن.ديگه رومون زياد نيست.
بهش گفتم :اين خصوصياتي كه گفتي كه خوبه.خب مشكلت چيه؟
گفت من وقتي كه گذاشتنم تو قبر خدا ازم پرسيد چي آوردي؟ا
گه اينها رو نشون بدم خدا بهم مي گه:اينها رو وقتي بدست آوردي كه
خبر دار شدي رفتني هستي .بخاطر عشق ومحبت ما كه نبوده.بخاطر ترس از
مرگ بوده.
سوالم اينه :ازم قبول ميشه يا نه؟پس محبت وعشق بخدا چي ميشه؟
به جوونه گفتم: تا حالا نمره ات خوبه.
تازه الان دلت آمادگي عشق ومحبت بخدا رو داره.محبت به خدا وعشق بخدا از اين
به بعده.
اين چيزا(محبت خدا واهل بيت(ع))بدرد آدماي با كلاس بالائي مي خوره كه مثل تو
اين صفات رو پيدا كردن .
بعضيهاشون پاي منبر آدم شدن بعضياشون مثل تو ياد مرگ آدمشون كرده.
جوونه يجوري حرف منو گوش مي كرد ومن رو نگاه مي كرد كه تو چشماش
مي فهميدم خودشم فهميده قضيه همينجوريه،براي اطمينان بيشتر اومده بهم مي گه.
بچه ها چشمتون روز بد نبينه .جوونه داشت مي رفت بيرون.
ماهم كه نمي خواستيم ازش جدا بشيم هي با هاش حرف مي زديم.آدم صفا مي كنه
با اينجور آدما دوست بشه.خلاصه با هزار ترس ولرز و مقدمه چيني
ازش پرسيدم چه خبره؟چقدر موندني هستي تو اين دنيا.
با نيگاش بمن فهموند كه خيلي دلش برام سوخته.گفتش كه حالا دقيقا معلوم نيست.
گفتم:حالا تقريبي چقدر زنده هستي؟
گفتش:حالا ممكنه امشب بشه، فردا بشه يا ممكنه چند روز ديگه مثلا 30 هزار روز
ديگه.
ما هم كه چشمامون گرد شده بود ودنبال ماشين حساب مي گشتيم جوونه ما رو
گذاشت تو خماري ورفت.
حساب كرديم ديديم ماهم بين يك تا 30 هزار روز ديگه زنده ايم.
پس چرا خودمو اينقدر مردني نمي بينيم.چرا ما به زمان دل مي بنديم؟
كي تضمين كرده زمان هميشه براي ما وجود داشته باشه.
ياد مرگ انسان رو يك شبه ره صدساله مي بره مثل شبهاي عمليات جبهه ها.
چقدر ياد مرگ تأثير گذار بود.
نتيجه گيري استاد : بهترين موعظه براي انسان ياد مرگ است.
سرمايه گذاري با خدا
نمي دونم تا حالا شده جائي سرمايه داده باشي تا با سرمايه ات كار كنن بعد بهت سود بدن.
يموقع هست هنوز سرمايت رو به شخصي ندادي من از راه ميرسم و شروع مي كنم ته دلت رو خالي كردن.مثلا مي گم اينهمه سرمايت رو داري مي دي به اون؟بابا اگه چيزائي كه من ازش ديدم رو تو مي ديدي اين كار رو نمي كردي و....از اين حرفا. يواش يواش ته دلت خالي ميشه وپيش خودت مي گي نكنه راست بگه.سرمايم به باد بره و فكرت ميره سراغ اينكه با سرمايه ات كار ديگه اي بكني.
اما يوقتي هست كه تو سرمايه گذاري كردي.اگه مثل مني هم پيدا بشه وشروع كنه به بدگوئي از اون فرد،چون اين سرمايه گذاري انجام شده با وجود اين همه بدبيني كه من برات ايجاد كردم شروع مي كني توي خودت ازش دفاع كردن: نه، اون با سرمايه ام اينكار رو نمي كنه.يواش يواش خوبيهاي اون رو مد نظر مياري.چون سرمايه و دار و ندارت رو دادي ورفته.
نتيجه گيري:ما براي اينكه بتونيم وقتي وسوسه هاي شيطون سمت ما مياد از پسش بر بيايم بايد رابطمون رو با خدا واهل بيت (ع) بهتر كنيم.ممكنه شيطون بياد و بخواد ته دلمون رو خالي كنه .بگه اينهمه دم از خدا زدي كو كار درست وحسابي؟حاجتت روا نشد.اون مشكلت حل نشد.حيف اينهمه وقتيكه تو براي معنويات گذاشتي و....از اين حرفها.اگه ماهم براي دينمون سرمايه گذاري نكرده باشيم يواش يواش دينمون رو از دست مي ديم.معنويات توي زندگيمون روز بروز كم رنگتر ميشه.اما اونائيكه روز بروز با خدا سرمايه گذاري مي كنند براحتي بي خيال دينشون نمي شن.اصلا حاضر نيستند به بهم زدن اين سرمايه گذاري فكر كنند چون دارو ندارشون فقط همونه كه آوردن با خدا وسط گذاشتند.
امام حسين(ع)بهترين سرمايه گذاري رو با خدا كرد.پدر ومادرش را تو راه سرمايه گذاري كرد.(شهادت در راه خدا)برادرش رو هم تو اين راه از دست داد.زندگيش را در راه خدا گذاشته بود.
در روز عاشورا حسين(ع)لحظه به لحظه سرمايه گذاري ميكرد.لحظه به لحظه.سرمايه هائي چون اكبر،قاسم،حبيب،زهير،عبدالله،علي اصغر،عباس و......
اين بود كه راوي ميگفت:هرچه به ظهر عاشورا حسين نزديكتر ميشد صورتش بيشتر مي درخشيد.
اين بخاطر همان سرمايه گذاريست.همان معامله با خداست.
حسين(ع)براي خداحافظي پيش خانم زينب(س)آمد.ديد زينب هم در اين معامله شريك است.اوهم دارد سرمايه گذاري مي كند.زينب پر است از شوق وعشق بخدا.ديد زينب هم همه چيز را از دست داده فقط برايش حسين مانده.تنها سرمايه مانده اش حسين است كه تا چند لحظه ديگر او راهم فدائي خدا مي كند.كه حسين فرمود:زينبم امشب در نماز شبت مراهم دعا كن.چون زينب صبح عاشورا با زينب شام عاشورا تفاوت كرده بود.(از نظر مقام)
در اين سرمايه گذاري سراسر شوق ديده مي شود.از ناله و شكوه خبري نيست.نه از حسين نه از زينب.
راوي مي گويد:ديدم حسين سر به سجده برد.گفتم بعد از اينهمه داغ الان نفرين مي كند.رفتم جلو شنيدم كه مي گفت:الهي رضم برضائك،تسليماً..... خدايا راضيم به رضاي تو.تسليمم به امر تو و......
زينب وقتي رسيد با سر بدن بريده حسين سر به آسمان بلند كرد:خدايا اين قرباني اندك مرا بپذير.
سرمايه گذاري با خدا زيباست.بعد از اينهمه اتفاقات (از دست دادن عزيزان/عطش/گرسنگي/اسارت/زخم زبان/طعنه)زينب مي گويد:هر آنچه در كربلا اتفاق افتاد چيزي جز زيبائي نبود.(به تعبيري:علي اكبر با خدا سرمايه گذاري مي كرد،قاسم با خدا سرمايه گذاري كرد،حبيب با خدا....،عباس با خدا،.....حسين با خدا....،) و اين جلوه زيبائي دارد.
به صحرا بنگرم صحرا تو بينم
تازه تلويزيون رو از تو كارتونش در آورده بودم.آكبند آكبند بود.ولي هر كاري مي كردم روشن نمي شد.انگار اصلا تو تلويزيون برق نمي رفت.از بابت اتصالش به پريز برق هم كاملا مطمئن بودم. ولي بازهم روشن نمي شد.
زنگ زدم رفيقم بياد شايد اون سر در بياره.خلاصه محسن هم اومد وهي با خود تلويزيون ور رفت و شروع كرد زدن سر وكله تلوزيونه.بعدشم هي غر مي زد كه:همينه ديگه.آشغاله .جنس ايراني آشغاله و......
يكدفعه يه فكري زد بسرم.نكنه كه......دويدم و سيم رابط رو گرفتم و.نگاش كردم و باهاش ور رفتم.
رفتم يه سيم رابط ديگه پيدا كردم و آوردم بجاي اون قبلي زدم.ديدم برق وارد تلويزيون شد.براي چند دقيقه اي من ومحسن داشتيم سر وكله هم ميزديم و به حماقت خودمون مي خنديديم كه كم مونده بود پدر تلويزيون رو در بياريم.
بعد از رفتن محسن داشتم به اتفاق امروز فكر مي كردم كه بعضي حماقتها ممكنه چقدر گرون تموم بشه.
ما از تلويزيوني كه برق وارد اون نشده بود (بخاطر خراب بودن سيم رابط)مي خواستيم كه حتما حتما روشن بشه.مثل اون آدمائيكه از جوونا انتظارات بيجا دارند.وقتيكه كسي نمي خواد نقش سيم رابط رو ايفا كنه كه احاديث ، روايات، و خيلي چيزائي كه توي دين ما هست(پريز برق) و به درد اين جوونا ميخوره را منتقل كنه به نسل جوون،جامعه از اين كه هست بدتر ميشه. بعد بيام همش با جوونها بر خورد كنيم.
۱ـ سيم رابط: افرادي كه مي تونند نقش سيم رابط بين منبع انرژي(دين) و مصرف كننده (جوونها و مردم عام) را بخوبي ايفا كنند خيلي كمند.بماند كه خيلي ها ادعاي چنين نقش دارند و به خودشون القاب مختلف ميزارند كه ما واسطه بين ......ما هستيم كه شما ها را مي توانيم هدايت كنيم.اينها همان حكم سيم رابطي رو ايفا مي كنند كه خراب است.
هر وسيله مصرف كننده اي با يك سيم دورشته اي به منبع انژي وصل ميشود(مثبت ومنفي).سيم رابط هم دو رشته سيم دارد.مثبت ومنفي.اگر در زندگي انبياء و اولياء دقت كنيم دو شاخه در زندگيشان ديده مي شود.شاخه علمي و شاخه عملي.كه اگر هركدام از اينها نبود نقش سيم رابطي قطع مي گرديد.
۲ـ مصرف كننده: مثال ما فقط آن دسته از مردم و جواناني است كه فطرت پاك دارند و تمايل بخوبي دارند.(به اول مثال دقت كنيد وسيله اي كه آكبند بوده است نه آن جواني كه با انواع واقسام گناهان كبيره پدر فطرت و روح خود را درآورده است. اين افراد خودشان وسيله مصرف كننده اي بودند كه اكنون بلا استفاده شده اند .يا بدرد سطل آشغال(جهنم)مي خورند و يا بايد معجزه اي بشود تا تعمير شوند(كل سيستم آنها را عوض كنند)).
بعضي موقعها كه مي خواهيد فيلمي را ببينيد كه برايتان اهميت دارد دكمه پاور (روشن كردن) تلويزيون را مي زنيد.اگر تلويزيون نيم ساعت بعد روشن شود آيا نيمي از فيلم از دستتان نمي رود؟يا وارد اتاقي مي شويد دكمه روشن كردن لامپ را مي زنيد.اگر آن لامپ چند دقيقه طول بكشد تا روشن شود مطمئنا اين لامپ شما را راضي نمي كند چون شما مطمئناً از مصرف كننده اي راضي هستيد كه بلافاصله خواسته شما را انجام دهد. نه با زمان وتاخير.بعضي از ما با اينكه سيم رابط(اهل بيت(ع)، مراجع، ولايت فقيه،وانسانهاي صالح)همه چيز را به خوبي بما منتقل مي كند ولي دير روشن مي شويم.دير دوزاريمان مي افتد.در واقعه كربلا ابا عبد الله (ع) (همان نقش سيم رابط) هر چه كوفيان را نصيحت كرد نفهميدند.تا جائيكه همه چيز تمام شد و امام حسين كه بشهادت رسيد فهميدند چه خاكي بر سرشان شد شروع كردند گريه و شكايت كردند كه زينب(س) سر رسيد و شكايت سر داد كه اي بخواب رفتگان و اي.....
جهت اطلاع: از عواملي كه باعث مي شود درست و حسابي مصرف كننده خوبي در دين نباشيم لقمه حرام و تاثير آن است. امام حسين(ع) در كربلا همين را فرمودند كه: آنقدر شكم شما از لقمه حرام پر شده است كه حرف من حسين (سيم رابطي قوي ) هم در شما تاثير ندارد.
